only 4 u

پدر عزیزم روزت مبارک...

lopooo4u — Fri, 20 Jul 2007 14:06:18 GMT

<*< ولادت با سعادت حضرت علی (ع) و روز پدر بر تمام شیعیان جهان مبارک باد>*>

پدر روزت مبارک

پدر مرد نمونه پدر آقای خونه

پدر معنای عشقه٬پدر هنوز جوونه

پدر پاهای خستت٬پدر دل شکستت

پدر دستای پاک و بی ریا و پینه بستت

چه سختی هایی دیدی٬به اینجا تا رسیدی

واسه خوشبختی ما٬ بگو چیا کشیدی؟

پدر خودت امیدی٬ پدر صبح سپیدی

چرا به من نگفتی ٬ چه سختی هایی دیدی

ااگه قابل بدونی٬ اینم چند شاخه میخک

همه روزا واسه تو ٬ پدر روزت مبارک!

عید مولود علی را تا شه والا گرفت

عقل کل گفتا که کار دین حق بالا گرفت

ناصرالدین شاه کفر افکن که در ماه رجب

عید مولود علی عالی اعلی گرفت

عیسی از چارم فلک آمد به ایران ملک

بس که این عید همایون را خوش و زیبا گرفت

تا ملک مهر علی را در دل خود جای داد

مهر روشن دل و مهرش به دل ها جا گرفت

نظرات قشنگ شما :

عشق چیست؟
از دریا پرسیدن عشق چیست؟گفت:خشکیدن...
از گل پرسیدن عشق چیست؟گفت:پرپر شدن...
از زمین پرسیدن عشق چیست؟گفت:لرزیدن...
از آسمون پرسیدن عشق چیست؟گفت:باریدن...
از انسان پرسیدن عشق چیست؟ناگهان از درونش گفت:جدایی...
ولی اگر از من بپرسند عشق چیست؟ میگویم:تنهایی.

دوست عزیزم امین آقا.

سلام دوستان عزیز.ولادت با سعادت امام علی (ع) و روز پدر رو به همه ی شما به خصوص بابای گل خودم تبریک میگم.انشاالله همیشه سایشون بالای سرمون باشه.
ممنون از نظرات قشنگتون...دوستتون دارم...
مراقب خودتون باشید...محتاج دعا...
....یا حق...«عاطی»

داداشی

lopooo4u — Sun, 15 Jul 2007 19:54:18 GMT

سلام دوستان.امیدوارم حالتون خوب باشه.توی این پست داستان معروف " داداشی " رو گذاشتم.می دونم که خیلی هاتون داستانشو خوندین. ولی من این دفعه گذاشتمش تا بدونم نظر شما درباره ی این داستان چیه؟؟؟

وقتی سر کلاس درس نشسته بودم تمام حواسم متوجه دختری بود که کنار دستم نشسته بود و اون منو "داداشی" صدا می کرد.
به موهای مواج و زيبای اون خيره شده بودم و آرزو می کردم که عشقش متعلق به من باشه. اما اون توجهی به اين مساله نمی کرد.
آخر کلاس پيش من اومد و جزوه جلسه پيش رو خواست. من جزومو بهش دادم. بهم گفت :"متشکرم " و گونه من رو بوسيد.
می خوام بهش بگم، می خوام که بدونه، من نمي خوام فقط "داداشی" باشم. من عاشقشم. اما… من خيلی خجالتی هستم... علتش رو نمی دونم.
تلفن زنگ زد. خودش بود. گريه می کرد. دوست پسرش قلبش رو شکسته بود. از من خواست که برم پيشش. نميخواست تنها باشه. من هم اينکار رو کردم. وقتی کنارش رو کاناپه نشسته بودم. تمام فکرم متوجه اون چشمهاي معصومش بود. آرزو می کردم که عشقش متعلق به من باشه. بعد از ۲ ساعت ديدن فيلم و خوردن ۳ بسته چيپس، خواست بره که بخوابه، به من نگاه کرد و گفت :"متشکرم " و گونه من رو بوسيد.
ميخوام بهش بگم، ميخوام که بدونه، من نميخوام فقط " داداشي " باشم. من عاشقشم. اما… من خيلی خجالتی هستم ….. علتش رو نميدونم.
روز قبل از جشن دانشگاه پيش من اومد. گفت :" قرارم بهم خورده، اون نميخواد با من بياد."
من با کسي قرار نداشتم. ترم گذشته ما به هم قول داده بوديم که اگه زمانی هيچکدوممون برای مراسمی پارتنر نداشتيم با هم ديگه باشيم، درست مثل يه "خواهر و برادر" . ما هم با هم به جشن رفتيم. جشن به پايان رسيد . من پشت سر اون، کنار در خروجی ، ايستاده بودم ، تمام هوش و حواسم به اون لبخند زيبا و اون چشمان همچون کريستالش بود. آرزو می کردم که عشقش متعلق به من باشه، اما اون مثل من فکر نمی کرد و من اين رو ميدونستم، به من گفت :" متشکرم ، شب خيلی خوبی داشتيم " ، و گونه منو بوسيد.
ميخوام بهش بگم، ميخوام که بدونه، من نمی خوام فقط " داداشي " باشم . من عاشقشم. اما… من خيلی خجالتی هستم... علتش رو نميدونم.
يه روز گذشت، سپس يک هفته، يک سال… قبل از اينکه بتونم حرف دلم رو بزنم، روز فارغ التحصيلي فرا رسيد. من به اون نگاه می کردم که درست مثل فرشته ها روی صحنه رفته بود تا مدرکش رو بگيره. ميخواستم که عشقش متعلق به من باشه. اما اون به من توجهی نمی کرد، و من اينو ميدونستم، قبل از اينکه کسی خونه بره به سمت من اومد، با همون لباس و کلاه فارغ التحصيلی، با گريه منو در آغوش گرفت و سرش رو روی شونه من گذاشت و آروم گفت: تو بهترين داداشی دنيا هستی، متشکرم و گونه منو بوسيد.
ميخوام بهش بگم، ميخوام که بدونه، من نمی خوام فقط " داداشی " باشم. من عاشقشم. اما… من خيلی خجالتی هستم... علتش رو نميدونم.
نشستم روی صندلی، صندلی ساقدوش، توی کليسا، اون دختره حالا داره ازدواج ميکنه، من ديدم که "بله" رو گفت و وارد زندگی جديدی شد. با مرد ديگه ای ازدواج کرد. من ميخواستم که عشقش متعلق به من باشه. اما اون اينطوری فکر نمی کرد و من اينو ميدونستم، اما قبل از اينکه از کليسا بره رو به من کرد و گفت:" تو اومدی؟ متشکرم."
ميخوام بهش بگم، ميخوام که بدونه، من نمی خوام فقط " داداشی " باشم. من عاشقشم. اما… من خيلی خجالتی هستم... علتش رو نميدونم.
سالهای خيلی زيادی گذشت. به تابوتی نگاه ميکنم که دختری که من رو داداشی خودش ميدونست توی اون خوابيده، فقط دوستان دوران تحصيلش دور تابوت هستند، يه نفر داره دفتر خاطراتش رو ميخونه، دختری که در دوران تحصيل اون رو نوشته. اين چيزی هست که اون نوشته بود:
" تمام توجهم به اون بود. آرزو ميکردم که عشقش براي من باشه. اما اون توجهی به اين موضوع نداشت و من اينو ميدونستم. من ميخواستم بهش بگم، ميخواستم که بدونه که نمی خوام فقط برای من يه داداشی باشه. من عاشقش هستم. اما... من خجالتی ام … نمی دونم… هميشه آرزو داشتم که به من بگه دوستم دارم. ای کاش اين کار رو کرده بودم... ."
با خودم فکر می کردم و گريه.

نظرات قشنگ شما:

کريما!
اي خداي روشنايي ها و سرچشمه ي زيبايي ها، وجود تاريک مارا به آفتاب لطف و کرم خويش آراسته گردان و نداي دل هايمان، اشارت چشمانمان، آهنگ کلاممان و تکاپوي جانمان را آنگونه که شايستگي بندگي توست هدايت فرما و از مرداب گناه برهان و چنان کن که تنها براي خشنودي تو گام برداريم.

مادرم‌ من‌ تورا مي‌جويم‌
در پس‌ شاخه‌ سرخ‌
پشت‌ زيبايي‌ باران‌ حضور
ته‌ آن‌ كوچه‌ باريك‌ دلم‌، مادرم‌!
پي‌ تو مي‌گردم‌
پي‌ احساس‌ لطيف‌ عشقت‌
ليك‌ چشمان‌ من‌ اكنون‌ گويي‌ قفل‌ دروازه‌ اين‌قلبم‌ را به‌ نگاه‌ گرمت‌ ناگهان‌ باز مي‌نمايم‌
مادرم‌ پي‌ تو مي‌گردم‌
پي‌ نجواي‌ خدا
پشت‌ آن‌ سرو بلند
پشت‌ آن‌ آبي‌ درياي‌ خدا
من‌ تورا مي‌جويم‌
سوي‌ پرهان‌ خيال‌
روي‌ تنهايي‌ خورشيد غريب‌
همه‌ جا در پي‌ تو به‌ دور از ترديد
پي‌ تو مي‌گردم‌ و خوشا آن‌ لحظه‌هاي‌ ناب‌ كه‌تا ابد بر قلبم‌، بروجودم‌ و جانم‌ رد پاي‌ مهرت‌جريان‌ يابد.

دوست عزیزم دادا جان.
----------

نشاني از تو ندارم اما نشاني ام را براي تو مي نويسم: در عصرهاي انتظاربه حوالي بي كسي قدم بگذار! خيابان غربت را پيدا كن و وارد كوچه پس كوچه هاي تنهايي شو! كلبه غريبي ام را پيدا كن كنار بيد مجنون خزان زده و كنار مرداب آرزوهاي رنگي ام! در كلبه را باز كن و به سراغ بغض خيس پنجره برو! حرير غمش را كنار بزن! مرا مي يابي.
غمگين بود
همه هستي من آينه تاريكيست
كه تو را در خود تكرار كنان
به سحرگاه شكفتن هاو رستن هاي ابدي خواهدبرد
من در اين آيه تراآه كشيدم آه
من در ايه ترا
به درخت و آب و آتش پيوند زدم
زندگي شايد
يك خيابان درازست كه هر روز زني با زنبيلي از آن مي گذرد.

دوست عزیزم پریسا خانم.
----------

ناله کردم ذره ای از دردهایم کم نشد
گریه کردم اشک بر داغ دلم مرحم نشد
در گلستان بوی گل بسیار بوییدم ولی
از هزاران گل گلی چون تو نصیبم نشد.

مداد رنگي ها مشغول بودند...به جز مداد سفيد...هيچ کسي به او کار نمي داد...همه مي گفتند:{تو به هيچ دردي نمي خوري}...يک شب که مداد رنگي ها...توي سياهي کاغذ گم شده بودند...مداد سفيد تا صبح کار کرد...ماه کشيد...مهتاب کشيد...و آنقدر ستاره کشيد که کوچک وکوچک و کوچک تر شد...صبح توي جعبه ي مداد رنگي...جاي خالي او...با هيچ رنگي پر نشد.

دوست عزیزم آقا امین.
----------

حاليا معجزه باران را باور كن
و سخاوت را در چشم چمنزار ببين
و محبت را در روح نسيم
كه در اين كوچه تنگ
با همين دست تهي
روز ميلاد اقاقي ها را
جشن ميگيرد
خاك جان يافته است
تو چرا سنگ شدي
تو چرا اينهمه دلتنگ شدي
باز كن پنجره ها را
و بهاران را
باور كن...

دوست عزیزم محمد آقا.

سلام عرض کردم دوستان.امیدوارم حالتون خوب باشه.بابت نظرات قشنگتون هم خیلی ممنونم.امیدوارم تو این نظر جواب سوال بالا رو بدید.
خیلی خیلی دوستتون دارم...مواظب خودتون باشید...
محتاج دعا...یا حق«عاطی».

بی وفایی

lopooo4u — Fri, 06 Jul 2007 19:09:18 GMT

شب بودشمع بود و من بودم و تنهایی
شب رفت شمع سوخت من ماندم و تنهایی
نميدانم چرا رفتی
نميدانم چرا !!! شايد خطا کردم
و تو ... بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی
نميدانم کجا؟! تا کی؟! برای چه؟!
ولی رفتی ...
و بعد از رفتنت باران چه معصومانه مي باريد
و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد
و گنجشکی که هر روز از کنار پنجره با مهربانی دانه برمی داشت ،
تمام بالهايش غرق در اندوه غربت شد
و بعد از رفتن تو آسمان چشمهايم خيس باران بود
و بعد از رفتن تو تمام هستی ام از دست خواهد رفت
و من بی تو هزاران بار در لحظه خواهم مرد
و بعد از رفتنت دريا چه بغضی کرد
ميدانم تو نام مرا از ياد خواهی برد
هنوز آشفته چشمان زيبای توام ... برگرد!
ببين که سرنوشت من چه خواهد شد
و بعد از اين همه طوفان و وهم و پرسش و ترديد
کسی از پشت قاب پنجره آرام و زيبا گفت:
تو هم در پاسخ اين بی وفاييها بگو در راه عشق و انتخاب آن خطا کردم
...
و من در حالتی ما بين اشک و حسرت و ترديد
کنار انتظاری که بدون پاسخ و سردست
و من در اوج پاييزی ترين ويرانی يک دل
ميان غصه ای از جنس بغض کوچک يک ابر
نميدانم چرا !!!
شايد به رسم عادت" پروانگی مان "
برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهايت دعا کردم
دلت چه جوری اومد
زدی خیلی ساده
تنهاش گذاشتی رفتی
دل به کسی نداده
هیچ از خودت می پرسی
عاقبتم چی میشه
نه مردم و نه زنده
زنده به گور هميشه

خیلی سخته واسه یکی وفا کنی اما جوابتو با خیانت بده اما...جای دوری نمیره خدا هیچ بدی را بی جواب نمیزاره

بی دل و خسته در این شهرم و دلداری نیست. غم دل با که توان گفت که غمخواری نیست

چشمانم
يه روز يه دختر نابينا بود که با يه پسر دوست شد.
دختره هر روز به پسره مي گفت که اگر من دو تا چشم داشتم، براي هميشه با تو مي موندم.
يه روز يکي پيدا شد که دو تا چشماش رو به دختره داد.
دخترک وقتي تونست ببينه دلش مي خواست دوستش رو زودتر ببينه.
وقتي چشماش به پسره افتاد، ديد اون هم مثل خودش نابيناست.
اما دخترک به پسره گفت:
من چشم دارم و مي بينم و نمي تونم با تو باشم.
پسرک وقتي داشت مي رفت اشک مي ريخت و فقط گفت:
عزيزم مواظب چشم هاي من باش..

نظرات قشنگ شما:

عشق تو به تار و پود جانم بسته است
بی روی تو درهای جهانم بسته است
از دست تو خواهم كه برآرم فرياد
در پيش نگاه تو زبانم بسته است

دوست عزیزم آقا امین .
----------

مادر، اي لطيف ترين گل بوستان هستي، اي باغبان هستي من، گاهِ روييدنم باران مهرباني بودي که به آرامي سيرابم کند. گاهِ پروريدنم آغوشي گرم که بالنده ام سازد. گاهِ بيماري ام، طبيبي بودي که دردم را مي شناسد و درمانم مي کند. گاهِ اندرزم، حکيمي آگاه که به نرمي زنهارم دهد. گاهِ تعليمم، معلمي خستگي ناپذير و سخت کوش که حرف به حرف دانايي را در گوشم زمزمه مي کند.
گاهِ ترديدم، رهنمايي راه آشنا که راه از بيراهه نشانم دهد. مادر تو شگفتي خلقتي، تو لبريز از عظمتي؛ تو را سپاس مي گويم و مي ستايمت.

آنچنان بي ريا بودي تو
که وهم سرد و خشکيده ترديد
به غريو آشناي سلامت
در من مجال پاي سفت کردن
از دست نهاد
آشناي من، اي رفيق، اي همدرد
نطفه ي کدام عشق در تو مي شکفد
که اينگونه بر مصلوب عشق
دلبسته مانده اي؟
تو در طراوت يک آهنگ
در حقيقت يک راه
و در حضور ساده و هميشه ي
رفيقان در بند و خفتگان در خاک
چنان سبز شدي
که مرا خيال عدن
با خود برد،
و نياز دردمند تو بر دامن سپيد آزادي
- رسول عشق و مادر آگاهي -
آنچنان ملتمسانه
به چنگ صبور دستهات در پيچيد
که نياز خواهش مرا
جاودانه کرد.
همنواي من، اي رفيق ، اي همزاد
طاقت لبان آهنگين تو از کيست
که ين چنين
بر سرود جاودانه ي عشق
دلبسته مانده اي؟

دوست عزیزم دادا جان.
----------

زندگي آنقدر كوتاه است كه حتي فرصت افسوس خوردن هم باقي نمي گذارد.

دوست عزیزم عاطفه خانم.

سلام خدمت شما دوستای گلم.امیدوارم حالتون خوب باشه و از این پست هم لذت برده باشید.
منتظر نظرای قشنگتون هستم.
خیلی خیلی دوستتون دارم...مواظب خودتون باشید...
محتاج دعا...یا حق...«عاطی»

روز مادر مبارک...

lopooo4u — Sun, 01 Jul 2007 17:57:18 GMT

مادر

کودکی که آماده تولد بود نزد خدا رفت و از او پرسید:" می گویند فردا شما مرا به زمین می فرستید،اما من به این کوچکی و بدون هیچ کمکی، چگونه میتوانم برای زندگی به آنجا بروم؟" خداوند پاسخ داد:"از میان بسیاری از فرشتگان من یکی را برای تو در نظر گرفته ام او در انتظار توست و از تو نگهداری خواهد کرد."
اما کودک هنوز مطمئن نبود که می خواهد برود یا نه.
"اینجا در بهشت من هیچ کاری جز خندیدن و. واز خواندن ندارم و اینها برای شادی من کافی هستند."
خداوند لبخند زد:" فرشته تو برایت آواز خواهد خواند و هر روز به تو لبخند خواهد زد تو عشق او را احساس خواهی کرد و شاد خواهی بود."
کودک ادامه داد:" من چطور می توانم بفهمم که مردم چه می گویند، وقتی زبان آنها را نمیدانم ؟"
خداوند او را نوازش کرد و گفت:" فرشته تو زیباترین و شیرینترین کلمه هایی را که ممکن است بشنوی در گوش تو زمزمه خواهد کرد و با دقت و صبوری به تو یاد خواهد داد که چگونه صحبت کنی."
کودک با ناراحتی گفت:" وقتی می خواهم با شما صحبت کنم چه کنم؟"
خداوند برای این سوال هم پاسخ داشت.
" فرشته ات دست هایت را کنار هم می گذارد و به تو یاد می دهد که چگونه دعا کنی."
کودک سرش را برگرداند و پرسید:" شنیده ام که در زمین انسانهای بدی هم زندگی می کنند. چه کسی از من محافظت خواهد کرد؟"
" فرشته ات از تو مواظبت خواهد کرد. حتی اگر به قیمت جانش تمام شود." کودک با نگرانی ادامه داد:
"اما من همیشه به این دلیل که دیگر نمی توانم شما را ببینم ناراحت خواهم بود."
خداوند لبخند زد و گفت:" فرشته ات همیشه درباره من با تو صحبت خواهد کرد و به تو راه بازگشت نزد من را خواهد آموخت،گر چه من همواره در کنار تو خواهم بود."
در آن هنگام بهشت آرام بود اما صداهایی از زمین شنیده می شد کودک می دانست که باید بزودی سفرش را آغاز کند او به آرامی یک سوال دیگر از خداوند پرسید:" خدایا باید حالا بروم، لطفا نام فرشته ام را به من بگوئید."
خداوند شانه او را نوازش کرد و پاسخ داد:" نام فرشته ات اهمیتی ندارد. به راحتی می توانی او را مادر صدا کنی..."

گلی برای مادر

روزی مردی به یک گل فروشی رفت تا برای مادرش که در شهر دیگری زندگی می کرد یک سبد گل بخرد و برای روز مادر برای او به در خانه اش بفرستد.
قبل از آنکه وارد مغازه گل فروشی شود چشمش به یک دختر کوچک افتاد که گوشه ای ایستاده بود و گریه می کرد.مرد از او پرسید چه اتفاقی افتاده است و دختر جواب داد که می خواهد برای مادرش یک شاخه گل رز بخرد، اما پولش کم است.
مرد لبخندی زد و به دختر گفت با من بیا تا برایت آن گل را بخرم.او یک شاخه گل برای دختر بچه خرید و یک سبد گل هم برای مادر خود سفارش داد تا به خانه اش ببرند. وقتی آنجا را ترک کردند، مرد به دختر گفت بیا تا تو را به مقصد برسانم و دختر لبخند زد و قبول کرد.دختر مرد را به سمت قبرستان راهنمایی کرد و همان جا پیاده شد. مرد با تعجب به دختر نگاه کرد. او یکراست به سمت یک قبر رفت و گل را روی خاک تازه کنده شده قرار داد.مرد یک نفس عمیق کشید و به سمت گل فروشی رفت و از سفارش خود منصرف و یک سبد گل خرید و راهی خانه مادرش شد.

نظرات قشنگ شما:

اي‌ خداوند! به‌ علماي‌ ما مسئوليت،
و به‌ عوام‌ ما علم‌، و به‌ مؤمنان‌ ما روشنايي،
و به‌ روشنفكران‌ ما ايمان،‌ و به‌ متعصبين‌ ما فهم،
و به‌ فهميدگان‌ ما تعصب،‌ و به‌ زنان‌ ما شعور، و به‌ مردان‌ ما شرف‌،
و به‌ پيروان‌ ما آگاهي‌، و به‌ جوانان‌ ما اصالت،
و به‌ اساتيد ما عقيده،‌ و به‌ دانشجويان‌ ما نيز عقيده،
و به‌ خفتگان‌ ما بيداري‌، و به‌ دينداران‌ ما دين،
و به‌ نويسندگان‌ ما تعهد، و به‌ هنرمندان‌ ما درد، و به‌ شاعران‌ ما شعور،
و به‌ محققان‌ ما هدف،‌ و به‌ نوميدان‌ ما اميد، و به‌ ضعيفان‌ ما نيرو،
و به‌ محافظه‌كاران‌ ما گستاخي، و به‌ نشستگان‌ ما قيام،
و به‌ راكدان‌ ما تكان،‌ و به‌ مردگان‌ ما حيات،‌ و به‌ كوران‌ ما نگاه،
و به‌ خاموشان‌ ما فرياد، و به‌ مسلمانان‌ ما قرآن‌،
و به‌ شيعيان‌ ما علي،‌ و به‌ فرقه‌هاي ما وحدت،
و به‌ حسودان‌ ما شفا، و به‌ خودبينان‌ ما انصاف،
و به‌ فحاشان‌ ما ادب،‌ و به‌ مجاهدان‌ ما صبر، و به‌ مردم‌ ما خودآگاهي،
و به‌ همه‌ ملت‌ ما همت‌ تصميم، و استعداد فداكاري،‌ و شايستگي نجات‌ و عزت‌ ببخش!

دوست گلم دادا جان.
----------

وقت آمدنت است ، بیا که دیگر ستاره ای در آسمان نیست که نشمرده باشم
گلی نیست که برایت نچیده باشم
و حتی یک قطره اشک هم در چشمانم نیست که برایت نریخته باشم....

دوست گلم مهدی جان.
----------

چون است که ما خدای نشناسیم
و ازانکه شناسیم از او نهراسیم
هم مشرک و هم خداشناس . از آن روز
بازیچه دست هر خدا نشناسیم

دوست عزیزم برنای دل پیر .
----------

کاش کسي تو دلمون پا نميذاشت... کاش اگه پا ميذاشت دلمون رو تنها نميذاشت...
کاش اگه تنها ميذاشت رد پاش رو روي دلمون جا نميذاشت...

دوست عزیزم آقا امین .

سلام خدمت دوستان عزیز خودم.امیدوارم حالتون خوب باشه.ولادت حضرت زهرا(س) و روز مادر رو به همه ی مادران عزیز،به خصوص مامان گل خودم تبریک میگم.
ایشالله همیشه سایشون بالا سر ما باشه.
میرم سراغ نظرات قشنگتون.دستتون درد نکنه که به یاد من بودن و باز هم به این وبلاگ سر زدین.درباره ی قالب وبلاگ هم دوباره از امین عزیز تشکر میکنم.لطف کردن این کارو برای من انجام دادن.

آقا مهدی توی نظرات درخواست کرده بودند، اگر تونستم مطلبی درباره ی بی وفایی بنویسم.باید از ایشون معذرت خواهی کنم که تو این پست نتونستم به درخواستشون جواب بدم. چون این پست رو به مادران عزیز اختصاص داده بودم.
ولی ایشالله در پست بعدی حتما این کارو می کنم.
خیلی دوستتون دارم... مواظب خودتون باشید...
قربون همتون...یا حق ... « عاطی»

ایمان

lopooo4u — Thu, 28 Jun 2007 21:17:18 GMT

مادر و پدر به فرزند خود گفتند:" هر چه از خدا می خواهی بگو،او حتما جوابت را می دهد. "

این چیزی بود که آنها از یکی دو سالگی به او می گفتند و دختر چند ماه بعد هفت ساله می شد.

یک روز صبح دختر به آنها گفت:" من از خدا یک چیز خواستم. "

آنها پرسیدند:" چه چیزی؟ "

او لبخند زد و گفت:" من از خدا خواستم در روز تولدم برف ببارد. "

پدر و مادر با نگرانی به هم نگاه کردند.تولد دختر آنها در ماه مرداد بود و در تابستان برف نمی بارید.

دو هفته ی بعد باز دختر از روز تولدش حرف زد و گفت:" دلم می خواهد برایم جشن تولد بگیرید و همه ی دوستانم را دعوت کنم. "

حالا دیگر نوبت پدر و مادر بود که به خواهش فرزندشان جواب بدهند و تصمیم گرفتند برایش جشن مفصلی بگیرند.

روزها گذشت و بالاخره روز تولد دختر فرا رسید.آنها برای او جشن گرفتند و همه ی دوستانش را دعوت کردند.همه چیز خوب برگزار شد و به همه خوش گذشت و مهمانی تمام شد و دوستانش به خانه هایشان رفتند.دختر خیلی خوشحال بود.برف نیامد،ولی دختر اصلا غمگین به نظر نمی رسید.

پدر و مادر با تعجب از او پرسیدند:" عزیزم،از اینکه خداوند جوابت را نداد ناراحت نیستی؟ "

دختر گفت:" ولی او جواب من را داد،او گفت نه! "

و مادر و پدر با بهت و حیرت به هم نگاه کردند و به ایمان فرزندشان افتخار کردند.

شما دوستان عزیز:

چه گرمایی دارد این آتش عشق تو ، قلب مرا می سوزاند!
چه لذتی دارد سوختن در آتش عشق تو ، مرا عاشقتر میکند!
چه زیباست خاکستر شدن از گرمای عشق تو
و چه نورانی است شعله های آتش این قلب سرخ تو!

دوست عزیزم آقا مهدی .
----------

مرا هر گه بهار آمد به خاطر یاد یار آید
به خاطر یاد یار آید مرا هر گه بهار آید
چو پیش خنده’ گل ابر آزاری کند زاری
مرا در سر هوای ناله های زارزار آید
( قسمتی از شعر یاد یار . استاد شهریار )

دوست عزیزم برنای دل پیر .
----------

بدهکارم به دنيا روزهايي را که هشيارم
ازين بدتر به عزراييل چندين جان بدهکارم
بدهکارم به خنديدن تمام عمر تلخم را
به گريه روزهايي ر ا که از تلخي تلمبارم
بدهکارم به عصيان وام فرصتها که عمرم داد
و به بد باکداماني تلف گشتند بسيارم*
به دانشگاه چندين ساعت حاضر نبودن را
به نمره صفرهايي را که در برونده ام دارم
بدهکارم به دين چندين نماز وروزه و برهيز
به دينداري چه گفتارم چه کردارم چه بندارم
بدهکارم به چشمم ديدن خوبان عالم را
به گوشم قطع اصواتي که مي جويند آ زارم
تنم قرضه نفسهايم به جاي قسط هايي که
براي اين و آن يک عمر بايستي ببروارم
به دستانم به پاهايم به لب هايم به شش هايم...
بدهکارم بدهکارم بدهکارم بدهکارم.

دوست عزیزم آقای فیاض .
----------

زاهد خلوت نشین چنین می اندیشد :
(( نزد من همیشه تک یعنی بسیار، همیشه یک در یک سر انجام میشود دو ! ))
من و من همواره با یکدیگر غرق گفت و گوایم ، اگر دوستی پا در میانی نکند ، این
را چگونه تاب می توان آِورد ؟
برای زاهد خلوت نشین دوست همیشه سوم کس است و سوم کس آن کمربند
نجاتی است که نمی گذارد گفت و گوی آن دو دیگر به ژرفنا فرو رود .
(( نیچه ))

دوست عزیزم پریسا خانم.
----------

دستانت که زنجیر است به دستان- عاطفه ها
چشمانت که شبگیر است به چشمان- ذائقه ها
از چه می گریند ؟ از چه می گویند ؟

دوست عزیزم رهگذر.

سلام دوستان.امیدوارم حال همتون خوب باشه.بابت نظرات قشنگتون ممنونم.در مورد امتحاناتمم باید بگم خوب بودن.شکر خدا خوب دادم.ممنون که به یاد من بودین.از دوست گلم امین جان هم بابت قالب قشنگی که برام گذاشتن تشکر می کنم.دستش درد نکنه.
منتظر نظرات قشنگتون هستم.
خیلی خیلی دوستتون دارم...
مواظب خودتون باشید...
قربون همتون...یا حق ...« عاطی»

زندگی زیباست...

lopooo4u — Wed, 13 Jun 2007 19:13:18 GMT

عکس برداری فرشته ها!

دختری کوچک که خانه شان در بیرون شهر قرار داشت،مجبور بود که هر روز برای رفتن به مدرسه مسیری طولانی را پیاده طی کند.یک روز صبح هوا ابری بود.دختر کوچک طبق معمول هر روز،برای رفتن به مدرسه از خانه خارج شد.هنوز چند دقیقه ای از رفتن دخترک نگذشته بود که ناگهان بادی شدید شروع به وزیدن کرد و ابرهای سیاهی آسمان را پوشاندند.صدای رعد مهیبی به گوش رسید.مادر دختر که نگران فرزندش شده بود،با خود فکر کرد که حتما دختر کوچکش از صدای رعد و برق دچار وحشت شده است،دچار اضطراب شدیدی شد،چرا که فکر کرد که ممکن است صاعقه ای به دخترش اصابت کند.بنابراین خیلی سریع از خانه خارج شد و سوار اتومبیلش شد تا خودش را به دخترش برساند.در طی مسیر هوا بدتر و بدتر شد،و آذر خش هایی پشت سرهم در آسمان ظاهر می شدند و پشت سر آنها صدای مهیبی به گوش می رسید.ناگهان زن از دور دخترش را دید،با خوشحالی بر سرعت اتومبیل افزود.وقتی نزدیک تر شد،متوجه شد هر بار که آذرخشی آسمان را روشن می کند،کودک می ایستد و به آسمان رو می کند و لبخند می زند.مادر با نگرانی اتومبیل را متوقف و از آن خارج شد و خودش را به دخترش رساند و علت این کارش را از او پرسید.کودک پاسخ داد:" لبخند می زنم!مگر نمی دانی که فرشته ها دارند آن بالا از من عکس می گیرند؟"

نظرات قشنگ شما دوستان:

شبي خوابيده بودم زار و تنها
دلم پر بود از غم هاي دنيا
به ناگه داد قلب من درامد
شبانه کاسه صبرش سر امد
بنا بگذاشت بر ناساز گاري
شروع بنمود قليم بي قراري
بگفتا او که من ديگر بريدم
به يکدم رنگ ارامش نديدم
تو مي وابي ريلکس و شاد شنگول
به فکر من نئي اي مرد گاگول
ولي من مثل يک حيوان حمال
هميشه زنده و پر کار و فعال
هم اينک مي کنم تعطيل کارم
گذارم بر زمين اين کار و بارم
نمي خواهم که ديگر هي کنم کار
تو هم دست از سر اين قلب بردار
به سيگار و نمک کرديم نابود
ندانستي حيات از کار من بود
تو با من مي کني رفتار سگ را
منم گيرم هم اينک راه رگ را
بگفتم که گناه من چه بوده
همه ازدست حرص وغصه بوده
گراني و تورم هوش من برد
قبوض مختلف روح من افسرد
زبس که من شنيدم حرف يا مفت
اجل بر حال من افسوس مي گفت
به دل دارم فغان و داد و فرياد
رفيقانم مرا بردند از ياد
ز وقتي دوستان حالم بديدند
به يک ان جملگي از من پريدند
من از تهديد تو هرگز نترسم
چو بيدم که از اين طوفان نلرزم
کنون من در جهان کاري ندارم
به زنده بودن اصراري ندارم
تو هم ديگر نزن اي قلب فاني
مرا راحت کن از اين زندگاني.......

دوست مهربونم دادا (البته ایشون نظرای قشنگه دیگه هم داده بودن)
-----

ما را چشم زده بودند
دستی برایمان اسپندی دود نکرد
قانون اول نیوتن سیب را ترکاند در من
پاهایم را روی خاطرات مانده دراز می کنم
این جاده ی بی سر و ته از بازوی کدام آفتاب بیرون پرید؟
که سنت ها در دست های من افتاد
نسخه ای بنویس برای انداختن ها
جا مانده ام از بالا بود هر چه نمک
چیزی از قلم افتاد
او که راهش کج شد
قضیه ای برای چشمهایم بگو
و هذیانی برای دستهایی که می رفت
زیرنویس این شعر
همسایه ی دیوار به دیوار خانه ای ای کور است
من به کجای این آدمهای بی درک وصلم؟
از هبوط هر چه گناه گذشتم
از اول تا آخر خاک را که بگردی
شیطان مقوله ی همیشه ی زندگی...
روزی من سردر گم میان این دستهای غربتی
و فردایی که پشت پایم...
انداختم.

دوست عزیزم احمد فیاض .
----------

دلم آكنده از ترشرويي انسانهائيست كه از ذات « من » نفرتشان
مي آيد ! اين همه كينه و خشم ... اين همه انتقام و زهر پاشيدن به
كام اين « من » من براي چيست ؟ زندگي ساده تر از اين
حرفهاست ! .... دلم آب مي شود ... مايوس مي شود از ملال ! ....
ملال سركش ... ملال انفعالي ... يا ملال حزن انگيز .... همگي
شيوه هايي انتقامجويانه است .. گاه از خود ... گاه از ديگران . دل
چنين كينه ورز را نبينم كه اسير زنجيز جهالت ، زهر به حلقوم يك
آگاهي و بينش مي خواهد ؟ نمي دانم چرا « من » جهل خويش را
ناديده گرفتم و از غار خود به زمين انسانهاي كينه ورز سقوط
نمودم .. غار من موسيقيش گوشنواز است ... تنها اگر بودم اسير
لبخندهاي بيمارگونه نبودم ... بيماري جهل ... حسادت ... خشم ...
نفرت ... انتقام .... دلم آتش گرفته است... بگذاريد از اينجا سفر
كنم .... زمين جاي پاي « من » نبود ....

دوست عزیزم پریسا خانم.
----------

آری من همانم که به او میگویند دیوانه .... به او میگویند آواره....
من همانم که لحظه هایم را به یاد عشقم سپری میکنم ، با یاد او اشک میریزم و در کوچه دلتنگی ها نام مقدس او را فریاد میزنم.... فریاد میزنم تا تمام پنجره های خاموش با فریاد من روشن شوند و بگویند این دیوانه کیست؟ این دیوانه همان است که جایش در قصه ها بوده...

دوست عزیزم آقا مهدی .
----------

طوفان فرو نشست ولی دیدگان پیر
میرفت باز در دل دریا بجستجو
در آبهای تیره’ اعماق خفته بود
یک مشت آرزو ..!

دوست عزیزم برنای دل پیر .
----------

چه دردي‌ ست در ميان جمع بودن.... ولي در گوشه اي آرام نشستن .... به رسم دوستي دستي فشردن.... ولي با هر سخن قلبي شکستن.... براي ديگران چون کوه بودن.... ولي در چشم خود آرام شکستن....

دوست مهربونم عاطفه خانم.

سلام عزیزان.خوبین؟؟؟؟ من که خیلی خوبم.آخه امتحاناتم تمام شد.
وقتی اومدم نظرات رو دیدم خیلی کیف کردم.دستتون درد نکنه.ممنونم که به یاد من بودین.
امیدوارم از این داستان هم لذت برده باشید.
خیلی دوستتون دارم...
موفق باشید...مواظب خودتون باشید...
یا حق «عاطی»

به خاطر یه دوست...

lopooo4u — Fri, 06 Apr 2007 18:04:18 GMT

به دنبال فلک

روزی روزگاری مرد بسیار بدبخت و فلک زده ای زندگی می کرد. به هر دردی زده بود،فایده نکرده بود. روزی با خودش گفت:" این جوری که نمی شود.دست روی دست بگذارم و بنشینم. باید بروم فلک رو پیدا کنم و از آن بپرسم که سرنوشت من چیست؟ برای خودم، چاره ای بیندیشم ." بلند شد و به راه افتاد. رفت و رفت تا به یک گرگ رسید. گرگ جلویش را گرفت و گفت:" آدمیزاد، کجا میروی؟"
مرد گفت:" میروم فلک را پیدا کنم." گرگ گفت:" تو را به خدا، اگر پیدایش کردی به او بگو :گرگ سلام رساند و گفت همیشه سرم درد می کند. دوایش چیست؟"
مرد گفت:"باشد" و به راه افتاد.باز رفت و رفت،تا رسید به شهری که پادشاه آن جا در جنگ شکست خورده بود و داشت فرار می کرد. پادشاه تا چشمش افتاد به مرد گفت:" آهای مرد کجا می روی؟"
مرد گفت:"قربان، میروم فلک را پیدا کنم و سرنوشتم را عوض کنم."
پادشاه گفت:"حالا که تو این راه را می روی، از قول من هم به او بگو برای چه من در تمام جنگ ها شکست میخورم؟ تا حالا یک دفعه دشمنم را شکست نداده ام."
مرد به راه افتاد و رفت. کمی که رفت به کنار دریا رسید.دید که نه کشتی ای هست و نه راهی.حیران و سرگردان مانده بود که چه کار کند و چه کار نکند،که ناگهان ماهی گنده ای سرش را از آب درآورد و گفت:"کجا میروی، آدمیزاد؟"
مرد گفت:"کارم زار شده است، میروم فلک را پیدا کنم. اما مثل اینکه دیگر نمیتوانم جلوتر بروم. قایق ندارم." ماهی گنده گفت:"من تو را میبرم به آن طرف دریا.به شرط آن که وقتی فلک را پیدا کردی از او بپرس که چرا همیشه بینی من می خارد؟"
مرد قبول کرد. ماهی گنده او را کول کرد و به آن طرف دریا برد. مرد به راه افتاد. آخر سر به جایی رسید،مردی را دید پاچه های شلوارش را بالا زده و بیلی روی کولش گذاشته و باغش را آب می دهد. توی باغ هزاران کرت بود، بزرگ و کوچک . خاک خیلی از کرت ها از بی آبی ترک برداشته بود. اما یک چندتایی هم بود که آب توی آن ها لب پر میزد و باغبان باز آب توی آنها ول میکرد.
باغبان تا چشمش به مرد افتاد پرسید:"کجا میروی؟"
مرد گفت:" میروم فلک را پیدا کنم..."
باغبان گفت:"چه می خواهی به او بگویی؟"
مرد گفت:"اگر پیدایش کنم می دانم به او چه بگویم.هزارتا فحشش میدهم."
باغبان گفت:"حرفت را بزن. فلک منم."
مرد گفت:"اول بگو ببینم این کرت ها چیست؟"
باغبان گفت:"این ها برای آدم های روی زمین است."
مرد پرسید:"مال من کو؟"
باغبان کرت کوچک و تشنه ای را نشان داد که از شدت عطش تزک برداشته بود. مرد با خشم زیاد بیل را از دوش فلک فاپید و سر آب را به کرت خودش برگرداند.حسابی که سیراب شد،گفت:"خوب،اینش درست شد. حالا بگو ببینم چرا دماغ آن ماهی گنده همیشه می خارد؟"
فلک گفت:"در بینی او یک تکه لعل گیر کرده و مانده. اگر با مشت روی سرش بزنند، لعل می افتد و حال ماهی جا می آید."
مرد گفت:"پادشاه فلان شهر چرا همیشه شکست میخورد و تا حالا اصلا دشمنی را شکست نداده؟"
فلک جواب داد:"آن پادشاه زن است، خود را به شکل مردها درآورده. اگر نمی خواهد شکست بخورد باید شوهر کند."
مرد گفت:"خیلی خوب. آن گرگی که همیشه سرش درد میکند دوایش چیست؟"
فلک جوب داد:"اگر مغز سر آدم احمقی را بخورد، سرش دیگر درد نمب گیرد."
مرد شادان و خندان از فلک جدا شد و برگشت. کنار دریا ماهی گنده منتظرش بود. تا مرد را دید پرسید:"پیدایش کردی؟"
مرد گفت:"آره. اول مرا ببر آن طرف دریا بعد به تو می گویم."ماهی گنده مرد را به آن طرف دریا برد.
مرد گفت:"در بینی تو یک لعل گیر کرده و مانده است.باید یکی با مشت بر سرت بزند تا لعل بیفتد و خلاص بشوی."
ماهی گنده گفت:"پس بیا خودت بزن، لعل را بردار."
مرد گفت:"من دیگر به این چیزها احتیاج ندارم. کرت خود را پر آب کرده ام." هر چی ماهی بیچاره التماس کرد، به خرج مرد نرفت. پادشاه چشم به راهش بود. مرد که به او رسید و قضیه را تعریف کرد، به او گفت:"حالا که تو راز مرا دانستی، بیا و بدون این که کسی بفهمد مرا بگیر و بنشین به جای من پادشاهی کن."
مرد قبول نکرد. گفت:"نه،من پادشاهی را می خواهم چه کار؟ کرت خود را پر آب کرده ام." هر قدر دختر خواهش و التماس کرد مرد قبول نکرد. آمد و آمد تا به گرگ رسید.گرگ گفت:" آدمیزاد، انگاری سر حالی!
پیدایش کردی؟"
مرد گفت:" آره. دوای سر درد تو، مغز سر یک آدم احمق است."
گرگ گفت:"خوب. سر راه چه اتفاقی برایت افتاد؟"
مرد از سیر تا پیاز سرگذشتش را برای گرگ تعریف کرد که چطور لعل ماهی گنده و پادشاهی را قبول نکرده است، چون کرت خودش را پر آب کرده و دیگر احتیاجی به آن چیزها ندارد.
گرگ ناگهان پرید و گردن مرد را به دندان گرفت و مغز سرش را در آورد و گفت:"از تو احمق تر کجا میتوانم گیر بیاورم؟؟؟ "

رنگ مهم نیست

بادکنک فروشی در یک پارک مشغول فروختن بادکنک هایش بود.بادکنکها به همه رنگ بودند.قرمز،زرد،آبی،سبز،... .هر بار که فروشش کم می شد،یک بادکنک پر از گاز هلیوم رها می کرد و بچه ها با دیدن بادکنک در حال پرواز به طرف او می دویدند و از او بادکنک می خریدند.بدین ترتیب فروشش خوب می شد.او هر روز همین کار را تکرار می کرد.یک روز متوجه شد پسر کوچکی پایین کت او را می کشد.پسر از او پرسید:"اگر یک بادکنک سیاه را در هوا رها کنی،پرواز می کند؟"
مرد کمی فکر کرد و در جواب پس گفت:"پسرم،رنگ بادکنک مهم نیست،مهم آن چیزی است که در درون بادکنک است و باعث بالا رفتن بادکنک می شود."

یک حرکت ساده

پسر بچه ای مسئول فروش مجله از طرف مدرسه شده بود.او به در خانه ی همسایه ها می رفت و به آنها مجله می فروخت.یک روز نوبت یکی از همسایه ها شد که پیرمردی بدخلق و خانه نشین بود.او به ندرت از خانه بیرون می آمد و با هیچ کس سلام و احوال پرسی نمی کرد.بچه های محل از او می ترسیدند و همه ی مادرها و پدرها نیز فرزندانشان را از پیرمرد برحذر داشته بودند.اما پسربچه به در خانه ی پیرمرد رفت.می ترسید،ولی در زد.پیرمرد در را گشود و به پسرک فقط نگاه کرد.
پسر بچه سلام کرد و گفت:« من مجله می فروشم.شما نمی خواهید؟» پیر مرد گفت:"نه،لازم ندارم." و تا آمد در را ببندد،پسر به داخل خانه نگاهی انداخت و یک عالم مجسمه ریز و درشت از انواع سگ ها را دید و گفت:« شما سگ دوست دارید؟»
پیرمرد گفت:" آره،خیلی.من تنهام،کسی را ندارم.فقط یک کلکسیون از مجسمه سگ ها را جمع آوری می کنم." سپس پیرمرد در را بست و پسر بچه پشت در ماند.او خیلی غمگین شد.نه برای آنکه پیرمرد مجله ای از او نخرید،بلکه بخاطر اینکه پیرمرد خیلی تنها و بی کس بود.پسر وقتی به خانه رسید،یادش آمد که یک مجسمه ی کوچک از یک سگ دارد.آن را برداشت و دوان دوان به سمت خانهی پیرمرد رفت و در زد.پیرمرد در را گشود و گفت:" ای بابا،گفتم که،مجله نمی خوام!"
پسر مجسمه را به طرف پیرمرد گرفت و گفت:«این یک هدیه است.برای شما آورده ام.» پیرمرد شوکه شد.مجسمه را گرفت و لبخند زد و گفت:"ممنونم.تو خیلی مهربانی." و از آن پس پیرمرد دیگر بدخلق و نامهربان نبود.او با همه ی پسر بچه های محل دوست و با همسایه ها مهربان شد و پسر بچه هر روز به او سر می زد و پیرمرد را از تنهایی در می آورد.
پسر بچه با یک حرکت ساده،زندگی پیرمرد را تغییر داد.

شما دوستان عزیز ...

بهاررا باورکن
باز كن پنجرهها را كه نسيم
روز ميلاد اقاقي ها را
جشن ميگيرد
و بهار
روي هر شاخه كنار هر برگ
شمع روشن كرده است
همه چلچله ها برگشتند
و طراوت را فرياد زدند
كوچه يكپارچه آواز شده است ...
تو چرا سنگ شدي
تو چرا اينهمه دل تنگ شدي
باز كن پنجره ها را
و بهاران را
باور كن....
-----
شگفتا ! نخستين شب فروردين
بزاد از پسين روز اسفندماه
حريق شفق ، قفس سال را
ز نو ،‌ زاد در خرمن شامگاه
ازين شب که بوي زمستان در اوست
نيايد بهاران نو ، باورم
الا اي درختان تاريک شب
من از روح باران پريشانترم
شما لرزه هاي تن خويش را
فرو مي تکانيد در هم هنوز
من اما ، ز سوز زمستان دل
نيفشرده ام ديده بر هم هنوز
الا اي درختان تاريک شب
شما در نخستين دم کائنات
زمين را به زير قدم داشتيد
زميني چو پايان شرطنج ، مات
شما چون سپاهي به هنگام فتح
به هر گام ، بيرق برافراشتيد
ولي چون به گوش آمد آواي ايست
همه ، پاي خود در زمين کاشتيد
چو در پيش تقدير زانو زديد
شما را جهان دست ياري گرفت
شما چاره را در سکون يافتيد
مرا دل ، ره بيقراري گرفت
شما را سکون گر دل آسوده کرد
مرا بي قراري ، مرادي نداد
زمين چون مرا مست خورشيد ديد
به نامردي ام بند برپا نهاد
هم کنون شما در پسين روز سال
من اندر نخستين شب فروردين
درختيم ،‌ اما ، يکي بي بهار
يکي ، گل برآورده از آستين
بگوييد تا صبح ارديبهشت
برايد ز آفاق تاريک من
مگر برکشد غنچه ي آفتاب
سر از شاخساران باريک من .

دوست عزیزم دادا جان...
----------

از گابريل گارسيا ماركز مي پرسند: اگه بخواي يه كتاب صد صفحه اي در مورد اميد بنويسي،
چي مي نويسي؟ مي گه 99 صفحه رو خالي مي ذارم. صفحه ي آخر سطر آخر مي نويسم اميد آخرين چيزي است كه مي ميرد !!!!!!
-----
ماهي شده بود باورش توراگه بندازن سرش
مي شه عروس ماهي ها شاه ماهي مي شه همسرش
ماهي باورش نبود تور اگه بندازن سرش
نگاه گرم ماهيگير مي شه نگاه آخرش
شوق مي آمد ، دست در گردن حس مي انداخت .
فكر ، بازي مي كرد
زندگي چيزي بود ، مثل يك بارش عيد ، يك چنار پر سار .
زندگي در آن وقت ، صفي از نور و عروسك بود .
يك بغل آزادي بود .
زندگي در آن وقت ، حوض موسيقي بود .
-----
كاش توي قصه هاي شب برق ستاره كم نبود
تو قصه ي جن و پري دلهره دم به دم نبود

دوست گلم پریسا خانم...
----------

با هر بهار هزاران غنچه شکوفا می گردد
هزاران شاخسار سبز پوش می شوند
با هر بهار . نسیمی می آید
که به جان حیاتی دو باره می بخشد
صبایی که شمیمش مشام- آدمیت را در خود فرو می کشد
با هر بهار . تو می آیی
تویی که همیشه از یادت بهاریم...

دوست عزیزم رهگذر ...

واقعا دستتون درد نکنه.خیلی خیلی خیلی زیبا بودن.
راستی!!!...فکر نکنم بتونم تا یکی دو ماه دیگه آپ کنم.
ولی امیدوارم تو این مدت شما منو فراموش نکنین.منتظر نظرات قشنگتون هستم.
همتونو دوست دارم...یا حق«عاطی»

''سال نو مبارک''

lopooo4u — Tue, 20 Mar 2007 16:36:18 GMT

عشق و زمان...

روزگاري در جزيره اي دور افتاده تمام احساسها در كنار هم به خوبي و خوشي زندگي مي كردند. خوشبختي،پولداري،عشق،دانائي، صبر،غم، ترس.......هر كدام به روش خويش مي زيستند .تا اينكه يك روز دانائي به همه گفت:"هر چه زودتر اين جزيره را ترك كنيد. زيرا به زودي آب اين جزيره را خواهد گرفت. اگر بمانيد غرق مي شويد".تمام احساسها با دستپاچگي قايقهاي خود را از انبارهاي خانه هاي خود بيرون آوردند وتعميرش كردند. همه چيز از يك طوفان بزرگ شروع شد و هوا به قدري خراب شد كه همه به سرعت سوار قايقها شدند و پارو زنان جزيره را ترك كردند.در اين ميان عشق هم سوار قايقش بود. اما به هنگام دور شدن از جزيره متوجه حيوانات جزيره شد كه همگي به كنار جزيره آمده بودند و وحشت را نگه داشته بودند و نمي گذاشتند كه او سوار بر قايقش شود.عشق به سرعت برگشت و قايقش را به همه حيوانات و وحشت زنداني شده سپرد. آنها همگي سوار شدند و ديگر جائي براي عشق نماند.
قايق رفت و عشق تنها در جزيره ماند. جزيره هر لحظه بيشتر به زير آب ميرفت و عشق تا زير گردن در آب فرو رفته بود. او نمي ترسيد زيرا ترس جزيره را ترك كرده بود. فرياد زد و از همه احساسها كمك خواست. اول كسي جوابش را نداد. در همان نزديكي قايق ثروتمندي را ديد و گفت:"ثروتمندي عزيز به من كمك كن..." ثروتمندي گفت:"متاسفم ،قايقم پر از پول و شمش و طلاست و جائي براي تو نيست." عشق رو به غرور كرد و گفت:"مرا نجات مي دهي؟"
غرور پاسخ داد:"هرگز، تو خيسي و مرا خيس ميكني..."
عشق رو به غم كرد و گفت:"اي دوست عزيز مرا نجات بده..."
اما غم گفت:"متاسفم دوست خوبم،من به قدري غمگينم كه ياراي كمك به تو را ندارم.بلكه خودم احتياج به كمك دارم."
در اين حين خوشگذراني وبيكاري از كنار عشق گذشتند.ولي عشق هرگز از آنها كمك نخواست...از دور شهوت را ديد و به او گفت:"آيا به من كمك ميكني؟"
شهوت پاسخ داد:"البته كه نه!!!!! سالها منتظر اين لحظه بودم كه تو بميري يادت هست هميشه مرا تحقير مي كردي همه مي گفتند تو از من برتري ، از مرگت خوشحال خواهم شد." عشق كه نمي توانست نا اميد باشد رو به سوي خداوند كردو گفت:"خدايا مرا نجات بده ..." ناگهان صدائي از دور به گوشش رسيد كه فرياد مي زد نگران نباش تو را نجات خواهم داد.
عشق به قدري آب خورده بود كه نتوانست خود را روي آب نگه دارد و بيهوش شد.پس از به هوش آمدن خود را در قايق دانائي يافت.آفتاب در آسمان پديدار مي شد و دريا آرامتر شده بود. جزيره داشت آرام آرام از زير هجوم آب بيرون مي آمد،و تمام احساسها امتحانشان را پس داده بودند.عشق برخواست.به دانائي سلام كرد واز او تشكر كرد. دانائي پاسخ سلامش را داد و گفت:من شجاعتش را نداشتم كه به نجات تو بيايم.شجاعت هم كه قايقش از من دور بود، نمي توانست براي نجات تو بيايد. تعجب مي كنم تو بدون من و شجاعت چطور به نجات حيوانات و وحشت رفتي؟ هميشه ميدانستم درون تو نيروئي هست كه در هيچ كدام از ما نيست. تو لايق فرماندهي تمام احساسها هستي. عشق تشكر كرد و گفت: بايد بقيه را هم پيدا كنيم و به سمت جزيره برويم. ولي قبل از رفتن مي خواهم بدانم كه چه كسي مرا نجات داد؟؟"
دانائي گفت:" او زمان بود ". عشق با تعجب گفت:" زمان ؟؟؟!!!"

دانائي لبخندي زد وپاسخ داد:" بله،چون اين فقط زمان است كه مي تواند بزرگي و ارزش عشق را درك كند..."

ارزش ها

روزی مردی هنگام کندن زمین خود به مجسمه ای زیبا رسید و آن را از زیر خاک در آورد.مرد آن را پیش یک کلکسیونر که عاشق چیزهای زیبا بود،برد و کلکسیونر مجسمه را به قیمت بالایی از مرد خرید.آنها از هم جدا شدند.
هنگامی که مرد با پولش به طرف خانه حرکت می کرد،با خود گفت:"چه قدر این پول به درد زندگی می خورد؟چطور یکی دلش می آید برای یک سنگ بی جان کنده شده که هزاران سال است زیر خروارها خاک خوابیده،این همه پول را از دست بدهد؟"
و کلکسیونر در همان زمان به مجسمه اش نگاه می کرد و با خود می گفت:"چقدر زیبا! چقدر زنده! این رویای یک روح است که به حقیقت پیوسته.چطور ممکن است کسی دلش بیاید چنین چیزی را با پول بی جان و بی ارزش عوض کند؟"

حرف های قشنگ شما دوستان:

يک نفر دلش شکسته بود...
توي ايستگاه استجابت دعا
منتظر نشسته بود...
منتتظر،ولي دعاي او
دير کرده بود...
او خبر نداشت که دعاي کوچکش
توي چار راه آسمان...
پشت يک چراغ قرمز شلوغ
گير کرده بود
*
او نشست و باز هم نشست...
روزها يکي يکي
از کنار او گذشت
*
روي هيچ چيز و هيچ جا...
از دعاي او اثر نبود
هيچ کس
از مسير رفت و آمد دعاي او
با خبر نبود
*
با خودش فکر کرد...
پس دعاي من کجاست؟
او چرا نمي رسد؟
شايد اين دعا
راه را اشتباه رفته است!
پس بلند شد
رفت تا به آن دعا
راه را نشان دهد
رفت تا که پيش از آمدن براي او
دست دوستي تکان دهد
رفت
پس چراغ چار راه آسمان سبز شد...
رفت و با صداي رفتنش
کوچه هاي خاکي زمين
جاده هاي کهکشان
سبز شد

نویسنده: دوست گلم دادا ...
----------

فراموشي مي آيد
مثل همين پاييز با ابر هاي سهمگينش.
ديروز,برگ خشكي ديدم
كه نمي دانست از كدام درخت جدا شده!

بيا عبور كن از اين پل تماشايي
ببين چگونه گذر كرده ام ز هر چه محال

ناگفته ميماند ولی معنای انسان
تاريخ را وقتی وقاحت مينويسد
دنيای ما درد است و اين دنيای بی درد
غم های کوچک را مصيبت مينويسد
بر شيشه های شب زده باران غربت
اندوه ما را بی نهايت مينويسد
در فصل زرد عشق،پاييز غزل هاست
دستم فقط از روی عادت مينويسد

-----
روزي
خواهم آمد و پيامي خواهم آورد
در رگ ها ، نور خواهم ريخت
و صدا خواهم در داد: اي سبدهاتان پر خواب! سيب آوردم
سيب سرخ خورشيد

خواهم آمد ، گل ياسي به گدا خواهم داد
زن زيباي جذامي را ، گوشواري ديگر خواهم بخشيد
كور را خواهم گفت: چه تماشا دارد باغ

نویسنده: دوست گلم پریسا خانم...
----------

هيچ کس ويرانيم را حس نکرد... وسعت تنهائيم را حس نکرد... در ميان خنده هاي تلخ من... گريه پنهانيم را حس نکرد... در هجوم لحظه هاي بي کسي... درد بي کس ماندنم را حس نکرد... آن که با آغاز من مانوس بود... لحظه پايانيم را حس نکرد...

نویسنده: دوست عزیزم احسان ...
----------

در هیاهو و زرق و برق سکه ها و اسکناسهای کاغذی بازار که نسل پوچ را یادآوری می کند چقدر سریع پیامبر امت خود را حتی فراموش نموده ایم و دل در گرو عشق مادی نهاده ایم.
امروز براستی رو شهادت رسول محبت حضرت محمد(ص) و سبط گرامی او کریم اهل بیت اما حسن (ع) است!! بازار معاملات که اینگونه تعریف نمی کند.

نویسنده: دوست عزیزم احمد فیاض ...

----------
یک گل می تواند رویایی را زنده کند .
یک درخت می تواند سرآغاز یک جنگل باشد.
یک ترانه می تواند لحظه را به آتش بکشد .
یک پرنده می تواند منادی بهار باشد .
یک لبخند می تواند آغازبخش یک دوستی باشد .
یک کف زدن روحیه ای را افزایش می دهد.
یک ستاره می تواند راهنمای یک کشتی در دریا باشد.
یک کلمه می تواند یک هدف را شکل بدهد.
یک رای می تواند سرنوشت یک ملت را تغییر دهد .
یک پرتو کوچک خورشید اتاقی را روشن می کند .
یک شمع تاریکی را دور می کند .
یک خنده افسردگی را از بین می برد .
یک قدم باید برداشته شود تا سفری آغاز گردد.
یک کلمه باید گفته شود تا هر عبادتی شکل بگیرد.
یک امید باید وجود داشته باشد تا روحیه ما افزایش پیدا کند.
یک تماس می تواند علاقه شما را نشان دهد.
یک آوا می تواند با هوشنمدی بیان شود.
یک قلب می تواند دانای حقیقت باشد.
یک زندگی می تواند متفاوت باشد.
این به شما بستگی دارد.
هرگز فراموش نکنید که شما چقدر مهم هستید.

نویسنده:دوست گلم رهگذر ...

از نظرای قشنگتون واقعا ممنونم.سال نو رو به همتون تبریک میگم.امیدوارم همتون سلامت و موفق باشید.و به تمامی آرزوهاتون برسید.قربون همتون.
دوستتون دارم...یا حق«عاطی»

قطاری که به مقصد خدا می رفت...

lopooo4u — Wed, 14 Mar 2007 19:29:18 GMT

قطاری که به مقصد خدا می رفت،در ایستگاه دنیا توقف کرد و پیامبر رو به جهانیان کرد و گفت:"مقصد ما خداست.کیست که با ما سفر کند؟ کیست که رنج و عشق توامان بخواهد؟ کیست که باور کند دنیا ایستگاهی است تنها برای گذشتن؟"
قرن ها گذشت...اما از بی شمار آدمیان جز اندکی بر آن سوار نشدند.از جهان تا خدا هزار ایستگاه بود.در هر ایستگاه که قطار می ایستاد،کسی کم می شد.قطار می گذشت و سبک می شد،زیرا سبکی قانون راه خداست.قطاری که به مقصد خدا می رفت،به ایستگاه بهشت رسید.پیامبر گفت اینجا بهشت است.مسافران بهشتی پیاده شوند،اما اینجا ایستگاه آخر نیست.مسافرانی که پیاده شدند،بهشتی شدند.اما اندکی،باز هم ماندند.قطار دوباره راه افتاد و بهشت جا ماند.آنگاه خدا رو به مسافرانش کرد و گفت:"درود بر شما،راز من همین بود.آن که مرا می خواهد،در ایستگاه بهشت پیاده نخواهد شد." و آن هنگام که قطار به آخر ایستگاه رسید،دیگر نه قطاری بود و نه مسافری...

رنج

مردی از تحمل بار سنگین رنج و مرارت خود سرگردان بود.وی عادت داشت هر روز به درگاه هر روز به درگاه پروردگار دعا کند:"چرا من؟ همه شادمان به نظر می رسند، چرا فقط من در چنین عذاب الیمی هستم؟"یک روز به سبب درماندگی بسیار،وی به درگاه خدا دعا کرد:"پروردگارا،می توانی رنج های هر کس دیگری را به من بدهی،من برای پذیرش آن آماده ام.اما رنج مرا بردار،بیش از این دیگر تاب و تحملش را ندارم." آن شب وی خواب زیبایی دید،زیبا و افشا کننده.او آن شب در خواب دید که نور الهی در آسمان ظاهر شد و به وی و دیگران فرمود:"همگی رنج های خود را به معبد بیاورید." همه از رنجهای خود خسته بودند.در واقط جملگی یک زمانی دعا کرده بودند:"من برای پذیرفتن رنج ها هر کس دیگری آماده ام،اما رنج مرا از من دور کن.رنج من بس سترگ است،رنج من غیر قابل تحمل است." بنابراین هرکسی رنج هایش را در یک کیف جمع کرد،و همه به معبد رسیدند.تمامی آنها بسیار خوشحال به نظر می رسیدند که آن روز فرارسیده است و دعاهایشان مستجاب شده.آن مرد نیز رنج هایش را برداشتو به سوی معبد شتافت.
آنگاه خداوند فرمود:" کیف هایتان را کنار دیوار بگذارید." همه کیف هایشان را کنار دیوار گذاشتند و سپس خداوند فرمود:"حال می توانید انتخاب کنید.هر کسی می تواند هر کیفی را که می خواهد بردارد." و شگفت انگیزترین چیز این بود:این مردی که همیشه در حال دعا کردن بود،به سوی کیف خود شتافت و پیش از آنکه هر کس دیگری بتواند آن را برگزیند،کیف را برداشت.اما او نیز شگفت زده شد،چون دید دیگران نیز به سوی کیف های خود شتافتند،و همگی از انتخاب رنج های مجدد خود خوشحال بودند.برای نخستین بار هر کسی بدبختی ها و رنج های دیگران را دیده بود.کیف های آنها به همان بزرگی و یا شاید بزرگتر بودند.هر کسی با رنج های خود خو گرفته بود،حال با انتخاب رنج های دیگری،کسی چه می داند که چگونه رنجی خواهد بود؟آنها حداقل از رنج خویش آگاه بودند و در این مدت برایشان قابل تحمل شده بود.چرا ناشناخته را بر گزینند؟
همگی خوشحال و شادمان به سوی خانه های خویش رفتند.هیچ چیز تغییر نکرده بود،آنها همان رنج ها را با خود داشتند،اما جملگی شاد بودند.مرد صبح که از خواب برخاست،به درگاه خداوند دعا نمود و گفت:"برای این رویا سپاسگزارم.دیگر هیچ در خواستی نخواهم داشت،هر آنچه شما به من داده ای،برای من بهترین بوده است."

سلام دوستای گلم.از نظرات زیباتون واقعا ممنونم..

بازم با حرفای قشنگ شما دوستان:

مردي كنار رود زانو زد، چه مردي
مردي شبيه دست خالي برنگردي

خورشيد، در راز نگاهش خواب مي رفت
در چشم هايش آبروي آب مي رفت

مردي كه يك دريا تنفر دارد از آب
انگار چشمانش دلي پر دارد از آب

هي آب ميديد و به دريا اخم مي كرد
تصوير دريا را نگاهش زخم مي كرد

هي آب مي ديد ، از نگاهش اشك مي ريخت
آرام دريـا را درون مشك مي ريخت

در خاطرش تا كودكان را فرض مي كرد
دست تمام موج ها را قرض مي كرد

چشم تمام آسمان ها ميخ آب است
اين لحظه اي حساس در تاريخ آب است

حالا جهان برگشته و ديدش به مشك است
حتی خدا هم چشم اميدش به مشك است

سوغاتي يك ايل را بر دوش مي برد
اين بار موسی نيل را بر دوش مي برد

اما چه سود اين دشت اسير بوف كور است
انگار چشم ساكنان كوفه كور است

آدم نماهايي كه ذاتا خوك بودند
از اول تاريخ هم مشكوك بودند

از نحسي تصويرشان فرياد و دادا
يك گوشه كز كردند تا روز مبادا

اصلاً نمي فهمند او ناموس درياست
افتادن دستان او كابوس درياست

بي دست شد خود را به هر راه و دري زد
با التماس از مشك مي خواهد نريزد

با تير بعدي آبروي مشك مي ريخت
آوارهاي مرد روي مشك مي ريخت

مردي كنار رود،جاري شد، چه مردي
مردي شبيه دست خالي بر نگردي
----------
باران مي بارد امشب. هوا براي پياده روي دلنشين است. در زير باران، خنکاي هوا به انسان آرامش مي دهد. آن زمان که فرشته ها گونه هايتان را لمس ميکنند و آمده اند تا دعاي شما را به عرش ببرند چه زيباتر مي شود وقتي براي تعجيل در فرج امام زمان(عج) دعا کنيم. پس دستانمان را بالا ببريم و از خداوند عاجزانه فرج آن منتقم را طلب کنيم. باشد که مستجاب شود. اللهم عجل لوليک الفرج. والعافيه و النصر. اللهم صل علي محمد و آل محمد و عجل فرجهم...
از طرف:دوست گلم دادا ...
---

اما از خاطر عزیزان فراموش شدن
برای همه عذاب آور و ناخوشایند و شکننده غروره . . .

و باز من اگه انتخاب کردم یادت کنم
فقط برای یه ذره خوشحال کردن تو بود !!!
از طرف:دوست گلم برنای دل پیر ...
---

قسمتي از وصيت نامه ي کوروش بزرگ:
از شما خواستارم كه پيكرم را كسی نبيند، حتی شما فرزندانم. پس از مرگ بدنم را موميای نكنيد و در طلا و زيور آلات و يا امثال آن نپوشانيد . زودتر آنرا در آغوش خاك پاك ايران قرار دهيد تا ذره ذره های بدنم خاك ايران را تشكيل دهد...
از طرف:دوست عزیزم احسان ...
---

و حدس مي زنم شبي مرا جواب مي کني...
و قصر کوچک دل مرا خراب مي کني...
سر قرار عاشقي هميشه دير کرده اي...
ولي براي رفتنت عجب شتاب مي کني...
چه ساده در ازاي يک نگاه پاک و ماندني...
هزار مرتبه مرا ز خجلت آب مي کني...
و کاش گفته بودي از همان نگاه اولت...
که بعد من دوباره دوست انتخاب مي کني...
از طرف:دوست عزیزم احمد...
---

ای دوست ای برادر ای همخون
وقتی به ماه رسیدی
تاریخ قتل عام گلها رابنویس
همیشه خواب ها
از ارتفاع ساده لوحی خود پرت می شوند و می میرند
من شبدر چهار پری را می بویم
که روی گور مفاهیم کهنه روئیده ست
من در پناه پنجره ام
با افتاب رابطه دارم
از طرف:دوست گلم پریسا خانم...
---

در اين دنياي بي حاصل...
كه مردانش ز نامردي...
عصا از كور مي دزدند...
من از خوش باوري عمري...
محبت جستجو كردم
از طرف:دوست گلم آرش .

از نظرات زیباتون ممنونم.
یا حق...«عاطی»

پادشاه و باغ

lopooo4u — Thu, 22 Feb 2007 15:57:18 GMT

پادشاهی بود که در کنار قصرش انواع مختلف گیاهان و درختان و گلها را کاشته و باغ بسیار زیبایی را به وجود آورده بود.هر روز بزرگترین سرگرمی و تفریح او گردش در باغ و لذت بردن از گل و گیاهان آن بود.
تا این که یک روز به سفر رفت.در بازگشت،او در اولین فرصت به دیدن باغش رفت.اما با دیدن آنجا سر جایش خشک شد.تمام درختان و گیاهان در حال خشک شدن بودند.او رو به درخت صنوبر که پیش از این بسیار سرسبز بود،کرد و از او پرسید که چه اتفاقی افتاده است.درخت به او پاسخ داد:"من به درخت سیب نگاه کردم و با خودم گفتم که من هرگز نمی توانم مثل او چنین میوه های زیبایی بار بیاورم و با این فکر چنان احساس ناراحتی کردم که شروع به خشک شدن کردم."
پادشاه به نزد درخت سیب رفت،اما او نیز خشک شده بود...پادشاه علت را پرسید و درخت سیب چنین پاسخ داد:"با نگاه به گل سرخ و احساس بوی خوش آن،به خودم گفتم که من هرگز چنین بوی خوشی متصاعد نخواهم کرد و با این فکر شروع به خشک شدن کردم."
از آنجایی که بوته ی گل سرخ نیز خشک شده بود،وقتی که علت آن پرسیده شد،او چنین پاسخ داد:"من حسرت در خت افرا را خوردم،چرا که من در پاییز نمی توانم گل بدهم.پس از خودم ناامید شدم و آهی بلند کشیدم.همین که این فکر به ذهنم خطور کرد،شروع به خشک شدن کردم."
پادشاه در ادامه ی گردش خود در باغ متوجه گل بسیار زیبایی شد که در گوشه ای از باغ روییده بود.او از گل علت شادابی اش را جویا شد.گل چنین پاسخ داد:"ابتدا من هم شروع به خشک شدن کردم،چرا که هرگز عظمت درخت صنوبر را که در تمام طول سال سر سبزی خود را حفظ می کرد نداشتم،و از لطافت و خوشبویی گل سرخ نیز برخوردار نبودم،اما به محض اینکه این افکار به ذهنم خطور کرد،با خودم گفتم:"اگر پادشاه که اینقدر ثروتمند،قدرتمند و عاقل است،می خواست چیز دیگری جای من پرورش دهد حتما این کار را می کرد.بنابراین اگر او مرا پرورش داده است،حتما می خواست که من وجود داشته باشم.بنابراین از این لحظه به بعد تصمیم گرفتم تا آنجا که می توانم زیباترین موجود باشم."

سلام دوستان گلم.امیدوارم حالتون خوب باشه و از خوندن این داستان لذت برده باشید...
دوستتون دارم...یا حق«عاطی»
--------------------

با شما دوستان:

براش بنويس دوستت دارم ، آخه ميدوني آدما گاهي اوقات خيلي زود حرفهاشونو از ياد ميبرن ولي يه نوشته به اين سادگيها پاک شدني نيست ... گرچه پاره کردن يک کاغذ از شکستن يک قلب هم ساده تره ولي تو بنويس ..
نویسنده:دوست گلم آقا سعید...
----------

چشم ها غرق تماشا ، که نيامد عباس...

نگران بر لب دريا ، که نيامد عباس...

اشک ها همسفر آه ، در آن لحظه ي تلخ...

خسته از ديدن صحرا که ، نيامد عباس...

کودکان منتظر او که مگر بر گردد...

آه از اين شوق تماشا ، که نيامد عباس؟!...

بانگي از دور که در حنجره زخمي دارد...

مي کند فاش سخن را : که نيامد عباس...

کودکي از دل خيمه ، به پدر مي گويد :

تو نديديش ؟ بگو ، يا که نيامد عباس!...

***
بايد امشب بروم .
بايد امشب چمداني را
كه باندازه ي پيراهن تنهايي من جا دارد ، بردارم
و به سمتي بروم .
كه درختان حماسي پيداست .
رو به آن وسعت بي واژه كه همواره مرا مي خواند .
يك نفر باز صدا زد : سهراب ؟
كفش هايم كو ؟

***
آنگاه که.......... ضربه هاي تيشه زندگي را بر ريشه آرزوهايت حس ميکني؛ به خاطر بياور که ............... زيبايي شهاب ها از شکستن قلب ستارگان است!!!!

نویسنده:دوست گلم دادا جون...

----------
زندگي چيست ؟ اگر خنده است چرا گريه ميكنيم ؟ اگر گريه است چرا خنده ميكنيم ؟ اگر مر گ است چرا زندگي مي كنيم ؟ اگر زندگي است چرا مي ميريم ؟ اگه عشق است چرا به آن نمي رسيم ؟ اگه عشق نيست چرا عاشقيم...
نویسنده:دوست عزیزم غزال خانم...

----------
عشق نمي پرسدکه تو کي هستي فقط ميگه که تو مال مني، عشق نمي پرسد اهل کجايي فقط
ميگه که تو قلب من زندگي ميکني، عشق نميپرسد که چکار ميکني فقط ميگه که باعث ميشي
قلب من به ضربان بيفته، غشق نمي پرسد که چرا دور هستي فقط ميگه که هميشه با مني،
عشق نميپرسد دوستم داري فقط ميگه که دوستت دارم...
نویسنده:دوست گلم آقا احسان ...

----------
گفتم سلام گفتي برو قلبم واست جا نداره...

گفتم تو رو خدا نرو گفتي که فايده نداره...

فکر نمي کردم که تو هم مثل غريبه ها بشي...

دل تو هم سنگي بشه.. يه روز ازم جدا بشي...

پا رو دلم گذاشتي فکر کردي که کي هستي...

تو دل ما زياده........ عاشق راستي راستي...

کي گفته که اگه بري پنجره مون بسته ميشه...

دلم تو سينه ميميره... يه مرغ پر بسته ميشه...

اينجوري هام نيست بخدا بهت نميگم که بمون...

فقط اينو يادت باشه... که من بودم يه مهربون...

حالا اينو خوب مي دونم تو خيلي بي وفا بودي...

قلب تو با اون يکي بود تو هم واسش خدا بودي...
نویسنده:دوست گلم جواد آقا...

----------
اي معلم دشت سرخ عاطفه
با تو مي شد غنچه ها را ناز كرد
با تو مي شد.............
نویسنده: دوست عزیزم بهار عشق(چکاوک) ...

----------
نشود فاش کسی آ،چه میان منو توست...
تا اشارات نظر نامه رسان منو توست...
گوش کن با زبان خاموش سخن می گویم...
پاسخم گو به نگاهی که زبان منو توست...
نویسنده: دوست مهربونم برنای دل پیر ...

----------
مثل غروب ، بک غروب دلگیر یک غروب نفسگیر دلم گرفته است ...
دلم از همه چیز و از همه کس گرفته است.....
مثل دیوانه ها ، مثل یک دیوانه تنها و بی کس درد دل های دلم را با دلم در میان میگذارم....
دلی که خود پر از درد است ، دلی که درون آن پوچ و خالی هست می شوند دردهایش را.....
درد هایش را می شنود تا شاید دوایی را برای آن بیابد....
دلم گرفته است مثل لحظه پر پر شدن شاخه ای از یک گل سرخ....
مثل لحظه رفتن مهتاب در پشت ابرهای سیاه دلم گرفته است ....
احساس تنهایی در من بیشتر شده است و تنهایی جای خالی دلم را با حضورش پر کرده است....
دستانم را با دستان سردش گرفته است ، و مرا در آغوش بی مهر خود برده است....
لحظه ای که دلتنگ می شوم دلم میگیرد وآن لحظه که دلم میگیرد احساس تنهایی میکنم....
کاش دلتنگ نمی شدم و ای کاش احساس تنهایی نمیکردم....
نویسنده: دوست مهربونم آقا مهدی ...

----------
مال من ، فقط مال من است

حاضر به تقسیم آن با هیچ کس نیستم

گنجشک‌ها با هم دعوا می‌کنند.

***
کافی است

کوری دستت را بگیرد

روزهای مانده‌ات را حدس می‌زند.

***
کسی فریاد کشید

همه جا تاریک است

و در درون سرش، به در و دیوار

می‌خورد.

***
بر غبار

غبار میفزا

کفش‌هایت را بیرون اتاق درآر.

***
سهل است مردن

بیشتر دوست دارم

مثل درخت پیر شوم.

***
زمان را کول می‌کنم

تا بهتر

راه بروم.

-----
آغوش, واژه، تهی می شود
وقتی عشق می ميرد،

وقتی
دامان, بهار را
آتش می گيرد،

وقتی آغوش, تو تهی می شود
از محبت

وقتی آب می شکند
و دستان, تو خُشک می شوند
چون آه،

وقتی آن ....
آوخ آن.

نویسنده:دوست مهربونم پریسا خانم...

----------
خدايا : مرا به ابتذال آرامش و خوشبختي مكشان. اضطراب هاي بزرگ, غمهاي ارجمند و حيرت هاي عظيم را به روحم عطا كن. لذت را به بندگان حقيرت بخش و دردهاي عزيز بر جانم ريز.
خدايا : انديشه و احساس مرا در سطحي پائين مياور كه زرنگي هاي حقير و پستي هاي نكبت بار و پليد “ شبه آدم هاي اندك” را متوجه شوم, چه, دوست تر ميدارم بزرگواري گول خور باشم تا, همچون اينان كوچكواري گول زن.
نویسنده دوست گلم رهگذر...

----------
زندگي يعني چكيدن همچو شمع از گرمي عشق
زندگي يعني لطافت گم شدن در نرمي عشق...
نویسنده دوست گلم آرش خان...

بابا گل کاشتین...فکر نمیکردم اینقدر زیاد باشه...
ممنونم...
یا حق...«عاطی»